TODO VAI SAÍR BEN

 

Prohibístesme saír á rúa sen máscara

(vivo en Chernobil, Somalia,

Fukushima, Mailuu-Suu, Semipalátinsk)

 

Prohibístesme visitar a familia

(son unha nena perdida do franquismo,

un bebé roubado en España, Chile,

Arxentina, Kenya, Honduras, China)

 

Prohibístesme saír de festa cos colegas

(son un neno soldado en Burundi, Yemen,

Afganistán, Irak, Siria, Somalia, Ruanda, Sri Lanka)

 

Prohibístesme viaxar a outro país, coñecer mundo

(son un dos milleiros de cadáveres

amoreados no fondo do Mediterráneo)

 

Prohibístesme manifestarme libremente

(nacín nunha de tantas ditaduras

amigas da túa democracia plena)

 

Prohibístesme ser ceibe no meu propio país

(loito pola liberdade do meu pobo

no Sahara Occidental, no Tíbet, en Palestina, no Kurdistán)

 

Silencios atronadores que duran

moito, moito máis de un minuto,

elásticas fronteiras aramadas,

tratados e contratos de venda de armas

 

lexislan sobre o meu estado de alarma

sen alarmar o teu estado,

 

enfundan os meus dereitos

en fondas e fuscas fundas feitas

do mesmo veludo co que se tapizan

as butacas dun parlamento,

 

envolven os meus dereitos en papel de regalo,

empaquétanos, átanos ben atados

con fermosos lazos de igual forma e cor

que eses crespóns pendurados

da túa xigante bandeira a media hasta,

da túa hipócrita pancarta no balcón,

da conciencia limpa e tranquila

dunha multitude exaltada aclamando, loando

o amado líder que, riseiro e afable,

saúda a destra e sinistra e certifica que

-coa súa inestimable axuda-

 

todo vai saír ben,

 

todos imos saír mellores

 

disto.

 

 

Carlos da Aira. En Voces del Extremo. Poesía y economía. Coord.: Ángela Orihuela Martín. Amargord, 2021.

Imagen: Raymond Depardon. San Clemente, 1978-79.

Tercera guerra mundial

Amaneció un día,

habían derribado las torres gemelas,

alguien dijo que la tercera guerra mundial estaba aquí,

y nosotros dijimos

ya seremos felices mañana, amor,

hoy debemos temer.

Amaneció un nuevo día,

habían invadido Irak, Irán, Libia, Palestina,

bombardeaban inocentes,

alguien dijo que la tercera guerra mundial estaba cerca

y nosotros pensamos

ya nos amaremos mañana, amor,

hoy tenemos que escondernos.

Amaneció aún otro día,

las reservas de petróleo y el Dow Jones hacían temer lo peor,

alguien dijo que la tercera guerra mundial estaba llegando

y nosotros dijimos

ya disfrutaremos de la vida, mañana, amor,

hoy debemos echarnos a temblar.

Volvió a salir el sol,

la banca había dejado de ganar, o eso decían,

alguien dijo que la mayor crisis mundial había llegado

y que la tercera guerra mundial estaba cerca,

y nosotros dijimos

ya brindaremos mañana, amor,

hoy toca apretarnos el cinturón hasta ahorcarnos.

Un día, ya no recordamos cuándo,

amaneció el día más gris de nuestras vidas,

nos dimos cuenta de que la tercera guerra mundial

ya hacía tiempo que había comenzado;

era contra nosotros,

disparaban miedo a ráfagas intermitentes

y vencían ellos.

Terceira guerra mundial

Amenceu un día,

derrubaran as torres xemelgas en Nova Iorque,

alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba aquí,

e nós dixemos

xa seremos felices mañá, amor,

hoxe debemos temer.

Amenceu un novo día,

invadiran Iraq, Irán, Siria, Libia, Palestina,

bombardeaban inocentes,

alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba cerca

e nós pensamos

xa nos amaremos mañá, amor,

hoxe temos que agocharnos.

Amenceu aínda outro día,

as reservas de petróleo e o Dow Jones facían temer o peor,

alguén dixo que a terceira guerra mundial estaba a chegar

e nós dixemos

xa gozaremos da vida mañá, amor,

hoxe debemos botarnos a tremer.

Volveu saír o sol,

a banca deixara de gañar, ou iso dicían,

alguén dixo que a maior crise mundial chegara

e que a terceira guerra mundial estaba cerca,

e nós dixemos

xa brindaremos mañá, amor,

hoxe toca apertar o cinto ata nos aforcar.

Un día, xa non lembramos cando,

amenceu o día máis gris das nosas vidas,

decatámonos de que a terceira guerra mundial

xa había tempo que comezara;

era contra nós,

disparaban medo a metralladas intermitentes

e vencían eles.

Carlos Da Aira. Pólvora. Tipos, recomendacións, consellos e advertencias para un tempo de poesía/Tipos, recomendaciones, consejos y advertencias para un tiempo de poesía. La Vorágine, 2018.

Imagen: Valdis Browns. Elegía, 1970.

Cazadores furtivos

Aquí os cazadores furtivos

con licenza para matar

disparan con precisión contra os xabaríns

afiliados ó sindicato de fozadores,

deixan orfas camadas enteiras de raións

e limpan as armas

            -impasibles-

dos restos de pólvora

e escrúpulos.

Volven ás súas casas coas súas familias

e amosan orgullosos as mans

cheas aínda de sangue e pelame,

acariñando e instruíndo a súa proxenie

nos beneficios da caridade ben entendida,

o dominio

do idioma único,

da única lei sagrada;

lenlles contos onde o rei da selva

leva traxe negro e gravata gris

e sempre calza un corenta e cinco,

un calibre que todo o mundo civilizado

rocoñece como o ideal,

o das películas que sempre rematan ben,

cos indios aniquilados,

as indias violadas

e os nenos ben educados

cun sorriso nos beizos

un bico na meixela

e un felices soños.

Os lobos, menstres tanto,

exaculan a testosterona acumulada,

beben cervexa

e arrotan con toda a forza do diafragma,

orgullosos da prole que un día

            -tamén-

dominará o mundo.

Carlos Da Aira. Pólvora. Tipos, recomendacións, consellos e advertencias para un tempo de poesía/Tipos, recomendaciones, consejos y advertencias para un tiempo de poesía. La Vorágine, 2018.

Imagen: Gottfried Helnwein. Sol Niger I, 1987.

Estannos domesticando

Esas ganas de rebentalo todo, de estourar xunto coa bomba

nuclear,

de ter raios ultra-mega-prototrónicos nos ollos e fundir coa

mirada

montañas, rañaceos, farois e fórmulas matemáticas, todo

xunto.

Estannos domesticando.

Xa ninguén se atreve a dicir “a ese? a ese malnacido era

pouco matalo!”, desapareceu o odio productivo, incluso das

letras dos grupos punk

-e os grupos punk, eses tamén despareceron-

a movida viguesa quedou reducida a un Citroën última

xeración

pasando a 150 km/h por diante do radar do Porriño,

e toda a forza da violencia construtiva quedou condensada

en escachar ovos contra un cristal de ABANCA

-e ata iso teñen que facelo os nosos avós,

nas horas libres entre coidar das netas e da horta

nestes últimos días de democracia.

Estannos domesticando.

Xa non rebobinamos as K7 con aquela axilidade nas

articulacións,

e é por iso que esquecemos que un boli bic cravado nos ollos

é unha arma tan válida como o verso mellor escrito,

e non sabemos do poder da poesía

porque xa ninguén se atreve a recitarlle un verso de Lois

Pereiro

a esa porra que baixa a cen por hora cara a nosa mandíbula

tan ben preparada, grazas á evolución, para recibir todas as

hostias do progreso.

Estannos domesticando.

Falamos en linguas mortas e morremos de tanto ter as

linguas mortas,

mórrenos a fala e inventamos novas linguaxes mortas para

morrer matando

as poucas ánimas mortas que se nos aparecen en pesadelos

para lembrarnos que os soños doces xa morreron

e a morte está máis preto do que cremos.

Estannos domesticando.

Baleiramos botellas de cerveza e confundimos as armas coa

munición,

suicidámonos un par de veces ao día e mastigamos balas de

cobre,

sulfatámonos os ollos en encontros furtivos entre as

trincheiras,

discutimos cunha enerxía sobre-humana sobre o sexo dos

anxos

e por veces ata chegamos a alguna conclusión.

Estannos domesticando.

Todo o  que nos resta para nos liberar

é escribir poemas surrealistas,

impregnalos de licor café e gas mostaza

e envialos camuflados en cartas de amor

aos novos amos da terra que sementamos.

Estannos domesticando.

Carlos Da Aira. En Surada Poética 2017. Residir, Resistir, Recibir. La Vorágine, 2017.

Imagen: Dispositivo para la mejora de la lectura y la escritura inventado por Hugo Gernsback. USA, 1925.