Mostrando entradas con la etiqueta Celso Emilio Ferreiro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Celso Emilio Ferreiro. Mostrar todas las entradas

sábado, 16 de mayo de 2026

NO / NON


 

Si dijese que sí,

que todo está muy bien,

que el mundo está muy bueno,

que cada cual es cada cual…

Conformidad.

Admiración.

Callar, callar, callar,

y mucha precaución.

Si dijese que acaso

las cosas son así,

porque sí

y ahí están

y no le demos vueltas.

(Si aquel está arriba

y aquel otro abajo

es por culpa de la vida.

Si algunos van de puerta en puerta

con un saco de ceniza a cuestas

es porque son unos estúpidos.)

Si dijera que sí…

Entonces sería el momento

de hablar seriamente

de la batalla de flores

en las fiestas del patrón.

 

Pero no.

 

NON

 

Si dixese que sí,

que todo está moi ben,

que o mundo está moi bon,

que cada quén é quén...

Conformidá.

Ademiración.

Calar, calar, calar,

e moita precaución.

Si dixese que acaso

as cousas son esí,

porque sí,

veleí,

e non lle demos voltas.

(Si aquíl está enriba

i aquil outro debaixo

é por culpa da vida.

Si algunhos van de porta en porta

cun saco de cinza ás costas

é porque son uns docas).

Si dixera que sí...

Entón sería o intre

de falar seriamente

da batalla de froles

nas festas do patrón.

 

Pero non.

 

 

Celso Emilio Ferreiro. Longa noite de pedra / Larga noche de piedra. Traducción y prólogo: Basilio Losada. LosLibrosDeLa Frontera, 1976.

Imagen: Boris Lurie. No (Red and Black), 1963.

miércoles, 25 de febrero de 2026

CEMENTERIO DE CIUDAD


 

La soberbia de los poderosos llega hasta los cementerios

y se transforma en mármoles corintios

y en bronces propietarios.

            Hay que plantar en el mundo esta pancarta:

            Hay muertos de primera y de segunda,

            y muertos que no tienen donde caerse muertos.

El esqueleto de un rico

vale por tres esqueletos

de esos hombres sencillos que cobran los sábados

un jornal resudado de sueños y esperanzas.

Los muertos poderosos

llegan al cementerio con entrada de palco

pensando que las trompetas del juicio final

tocarán para ellos en exclusiva

una hermosa diana floreada.

            Un día los despojaremos de esa tierra ofensiva

            y haremos una sola tumba igualitaria.

Echaremos al mar los mármoles irritantes

y los bronces orgullosos los fundiremos al fuego.

A los herederos de los soberbios les mandaremos los huesos

de sus antepasados para que los coticen en la Bolsa,

con los nitratos, con los hierros, con el carbón y el cobre

y así podrán vivir, como siempre, de renta.

 

CIMENTERIO DE CIDÁ

 

A soberbia dos poderosos chega até os cimenterios

e trócase en mármores corintios

i en bronces propietarios.

Compre chantar no mundo ista pancarta:

Hai mortos de primeira e de segunda,

e mortos que non teñen onde cairse mortos.

O esquelete dun rico

val por tres esqueletes

dises homes sinxelos que cobran os sábados

un xornal resuado de sonos i esperanzas.

Os mortos poderosos

chegan ao cimenterio co boleto de palco

e métense nunha furna de mármol separatista,

pensando que as trompetas do xuicio final

tocarán pra iles en escrusiva

unha fermosa diana froleada.

Un día despoxarémolos disa terra ofensiva

e faremos unha soia tumba igualitaria.

Deitaremos no mar os mármoles noxentos

e os bronces orgulosos fundirémolos no lume.

Aos herdeiros dos soberbios mandarémoslle os ósos

dos seus devanceiros pra que os coticen na Bolsa

cos nitratos, cos ferros, co carbón e o cobre,               

i esí poidan vivir, coma sempre, de rendas.

 

 

Celso Emilio Ferreiro. Longa noite de pedra / Larga noche de piedra. Traducción y prólogo: Basilio Losada. LosLibrosDeLa Frontera, 1976.

Imagen: Steve McCurry. Day of the Dead Festivities, Oaxaca, Mexico, 2018.

lunes, 30 de junio de 2025

GOETHE


 

Aquel señor burgués condecorado,

usía o excelencia bien cebado,

que ronca con placer la noche extensa

y con mujer feliz, de teta inmensa,

y dos hijos menguados, deportistas,

un poco libertinos y «juerguistas»,

idiotas por mamá, por papá, gruesos;

pone dientes de can que husmea huesos,

rompe a gruñir y muerde:

«Yo prefiero la injusticia al desorden.»

 

 

GOETHE

 

Aquil señor burgués condecorado,

usía ou excelencia ben cebado,

que ronca con pracer na noite longa

e ten muller feliz, de teta oblonga,

con dous fillos petisos, deportistas,

idiotas pola nai, polo pai, grosos;

ponde dentes de can que venta os ósos,

ponse a rosmar e morde:

«Eu prefiro a inxusticia ao desorde.»

 

 

Celso Emilio Ferreiro. Longa noite de pedra / Larga noche de piedra. Traducción y prólogo: Basilio Losada. Retoque de la traducción de este poema: Conrado Santamaría. LosLibrosDeLa Frontera, 1976.

Imagen: Johann Heinrich Wilhelm Tischbein. Goethe en la campiña romana, 1787.

sábado, 2 de noviembre de 2024

CASTELAO


 

Si Castelao nos guiara,

hijo del pueblo que él era,

otro gallo nos cantara

el alba que nos espera.

 

Ni bocazas sabedores

ni raposos embusteros

ni fámulos de terceros

ni lobos depredadores

ni solapados traidores

ni doctores tirteafuera

ni sanguijuelas sin cara

en nuestras filas hubiera

si Castelao nos guiara,

hijo del pueblo que él era.

 

Hijo del pueblo que él era

al pueblo respondería

y nuestro tiempo sería

un tiempo de primavera,

un tiempo de epifanía

en el que el pueblo hablaría

con su voz límpida y clara.

Si Castelao no muriera

otro gallo nos cantara

el alba que nos espera.

 

 

CASTELAO

 

Si Castelao nos guiara,

fillo do povo que el era,

outro galo nos cantara

no amencer que nos espera.

 

Nin badúas sabidores

nin raposos mintireiros

nin fámulos de terceiros

nin lobos depredadores

nin escondidos treidores

nin doutores tirteafuera

nin zumezugas sin cara

nas nosas ringlas houbera

si Castelao nos guiara,

fillo do povo que el era.

 

Fillo do povo que el era

ó povo respondería

e o noso tempo sería

un tempo de primavera,

un tempo de epifanía

no que o povo falaría

coa súa voz limpa e crara,

si Castelao non morrera

outro galo nos cantara

no amencer que nos espera.

 

 

Celso Emilio Ferreiro. O libro dos homenaxes. Traducción: Conrado Santamaría. Akal, 1979.

Imagen: Castelao. Atila en Galicia. Matáronlle un fillo, 1937.