miércoles, 20 de mayo de 2026

La O


 

O blanco o negro, o conmigo o sin mí.

O arriba o abajo, o con o sin cebolla.

O carne o verde, o contra mí o conmigo.

O ciencia o letras, o ahora o jamás.

 

La actual corriente pretende que estemos

separados de la “o”

con rimbombantes conceptos

cada vez más antipáticos:

resiliencia, alejandrinos, high quality,

microblanding, skincare morning routine,

formación permanente, petricor,

TV de cien pulgadas, falso nueve,

afterwork, cuaderna vía, 5 a. m.

 

Creemos que es nuevo pero

ya Platón nos avisa: tu sentido

de la vida aparece cuando mezclas

churras con merinas.

El ácido ribonucleico

con cerveza sin enfriar.

El ajedrez de maestros

con el boxeo de calle.

El trabajo del andamio

con la poética de Byron.

O la tercera ley de Newton

con el fútbol, barro y lluvia.

 

Lo resumían los griegos,

su gnóthi seautón, conócete a ti mismo.

Tan sencillo y lo difícil que es,

que somos la “o” y somos la “o”.

Y los romanos afinan la nota:

te ipsum memento: recuerda lo que eres,

que eres tú mismo.

Con todos los matices de volver

a los tiempos de cerveza caliente,

a peleas sin odio, con la ropa

embarrada y peladas las rodillas.

 

Recuerda la hora y el lugar

de nacimiento, tu nombre.

Puedes ser la otra “o”.

 

 

Andrés Gutiérrez Temiño. En Voces del Extremo: Poesía y Memoria. Burgos – Gamonal. VV. AA. Coordinación: Amalia García Fuertes y Conrado Santamaría Bastida. Ediciones Cimarrón, 2026.

Imagen: Steven Skollar. Carpenters Dream, 1991.

martes, 19 de mayo de 2026

Cuadrilla


 

Juan amaba a Teresa que amaba a Raimundo

que amaba a María que amaba a Joaquín que amaba a Lilí

que no amaba a nadie.

Juan se fue a los Estados Unidos, Teresa para el convento,

Raimundo murió en accidente, María quedó tía,

Joaquín se suicidó y Lilí se casó con J. Pinto Fernandes

que no había entrado en la historia.

 

Quadrilha

 

João amava Teresa que amava Raimundo

que amava Maria que amava Joaquim que amava Lili

que não amava ninguém.

João foi pra os Estados Unidos, Teresa para o convento,

Raimundo morreu de desastre, Maria ficou para tia,

Joaquim suicidou-se e Lili casou com J. Pinto Fernandes

que não tinha entrado na história.

 

 

Carlos Drummond de Andrade. Alguma poesía, 1930. Traducción: Conrado Santamaría.

Imagen: Gaïd Ombre. Friends, s/d.

lunes, 18 de mayo de 2026

Malos tiempos


 

No detiene la pobreza su reclutamiento

los días festivos, toma conciencia

de nuestro desaliento, sabe de la miseria

a la que nos condena la obediencia.

 

Acatamos el exterminio y acabamos

por convertirlo en necesidad.

 

 

José García Alonso. En Voces del Extremo: Poesía y Memoria. Burgos – Gamonal. VV. AA. Coordinación: Amalia García Fuertes y Conrado Santamaría Bastida. Ediciones Cimarrón, 2026.

Imagen: Adri Salido. Ataques israelíes en el sur del Líbano, abril 2026.

domingo, 17 de mayo de 2026

[Qué nube tan redonda]


 

Qué nube tan redonda

Escondía

Qué sales halógenas

Qué era

El vapor de las 9:30

En un cielo

Surcado de tumores

 

 

Héctor Giuliano. Cuerpo de piedra. El Cardo Azul, 2018.

Imagen: Hughie Lee-Smith

sábado, 16 de mayo de 2026

NO / NON


 

Si dijese que sí,

que todo está muy bien,

que el mundo está muy bueno,

que cada cual es cada cual…

Conformidad.

Admiración.

Callar, callar, callar,

y mucha precaución.

Si dijese que acaso

las cosas son así,

porque sí

y ahí están

y no le demos vueltas.

(Si aquel está arriba

y aquel otro abajo

es por culpa de la vida.

Si algunos van de puerta en puerta

con un saco de ceniza a cuestas

es porque son unos estúpidos.)

Si dijera que sí…

Entonces sería el momento

de hablar seriamente

de la batalla de flores

en las fiestas del patrón.

 

Pero no.

 

NON

 

Si dixese que sí,

que todo está moi ben,

que o mundo está moi bon,

que cada quén é quén...

Conformidá.

Ademiración.

Calar, calar, calar,

e moita precaución.

Si dixese que acaso

as cousas son esí,

porque sí,

veleí,

e non lle demos voltas.

(Si aquíl está enriba

i aquil outro debaixo

é por culpa da vida.

Si algunhos van de porta en porta

cun saco de cinza ás costas

é porque son uns docas).

Si dixera que sí...

Entón sería o intre

de falar seriamente

da batalla de froles

nas festas do patrón.

 

Pero non.

 

 

Celso Emilio Ferreiro. Longa noite de pedra / Larga noche de piedra. Traducción y prólogo: Basilio Losada. LosLibrosDeLa Frontera, 1976.

Imagen: Boris Lurie. No (Red and Black), 1963.